:: Pandeirada Sideral….. soamente a tolemia mantenme nos meus cabais ::

Tentaba aumenta-los meus coñecementos. Pero era incapaz. Así que saín á fiestra a ver que se “cocía” polas rúas do meu barrio. O de sempre. Xente que sae do súper, repartidores, xubilados supervisando obras… De súpeto vexo que me abanean os brazos dende abaixo. Poño as gafas (”son para verte mejor” penso). É o meu tío. Dime que baixe e como non facía nada do outro mundo pois baixo. Comezamos a falar.

-No trabajas hoy?

-Ya salí. Es lo que tiene el horario nocturno. Oes… Me dijeron el otro día que juegas mucho al despiste.

-?? En que sentido. Y quién te lo dijo?

- Una conocida tuya. Que me dijo que te hacías mucho el despistado.

-Non sei. No me lo hago. Lo soy.

-Ya…claro… Ya se lo dije yo. Que dabas esa sensación pero es porque realmente lo eres. Y que eras muy buen rapaz. Que solo tenías el defecto de ser del Madrid…

- Pero que me estabas intentando vender? Jaja

-Y el baloncesto qué? Mejor no pregunto no? jaja

-Vamos mejorando. A ver si me vienes a ver un día que a ti te gusta… Vi ayer a tu hijo con su nuevo look melenudo.

-Vaya crápula. A ese le voy a andar yo en la chepa… Bueno toma. Unas cebollas que traigo de Ordelles. Me voy al gimnasio que si no después no me compensa. Dile a tu padre que cuando esté en casa me llame pa mirar lo de las flores de la abuela.

-Ok. Hala…que che medre…

Subo cara casa ca bolsa de cebolas xigantescas. E póñome a mirar outra vez pola fiestra… Sinto que é coma unha vía de escape para min. Igual é unha fiestra máxica que me desconecta de todo e me fai imaxinar e fantasear. Non sei… É especial.

Tódolos días danche agasallos. Só hai que ser capaz de velos. Dende un sorriso adicado especialmente para ti ata tomar un café con algún amigo ou incluso o simple feito de que compartan algo contigo. Os agasallos non teñen que ir envoltos con papel por fóra. Dase a circunstancia de que moitas veces os mellores non son os máis caros. Ás veces son abstractos ou intanxibles. Aínda lembro o mellor que me fixeron. Non era nin o meu cumpreanos nin o meu santo. Téñense que dar moitas circunstancias para que se volte a repetir e, sen dúbida, non vai ser o mesmo, pero non me importaría que voltase a acontecer.

 PD: Feliz día de Samaín a tod@s (que Halloween nin que farrapos de gaitas…)

Din que todo o mundo necesita crer nalgo supremo. Eu escollo crer en min, nas miñas posibilidades e na xente, aínda que con isto me leve algunha que outra labazada da vida. Creo que vaime ser moito máis útil.

Pode ser que sí ou pode ser que non.

O meu pensamento está endubidado
quen o desendubidará?
O bo/a desendubidador/a que o desendubide
bo/a desendubidador/a será

PD: Existe endubidado??

De dous e na prórroga

 PD: O camiño do esforzo lévanos á meta do éxito….

Hoxe chamáronme como facía moitos anos que non o facían. Só o fai unha persoa. Gustoume aínda que fose cagándose en min…

“Ai me cago en ti…Pero serás Faramontaos!!…

Realmente é bastante aburrida a biblioteca se non teño compaña coñecida. O simple feito de que haxa alguén o meu carón faimo máis levadeiro. Así que como non había pouco que facer (teoricamente) adiqueime a observar (máis ben a espiar ou axexar) ás persoas que andaban pululando de aquí para acolá. Unha rapaza buscando un libro, unha parella estudando coas mans entrelazadas por baixo da mesa… E pensei: “se pecho os ollos, que acontecerá?” Escoitaba bater as portas da entrada, o sonido que facía o lapiceiro o suliñar do que tiña o máis cerca… “Vou concentrarme un chisco máis” E comecei a escoitar a miña respiración e despois os latexos do meu corazón. Sí. Está algo solitario pero feliz. Con ritmo. Polo momento non teño que “levalo de verbena” como dicía Fito. Grazas o vibrador do meu móbil volto á realidade. SMS. (Ben!! Por fin!!)

Ai!! Canto me custa estudar. Todo son obstáculos. Terei que concentrarme e facer de cada obstáculo un escalón.

Paz pa tos!!

Non che son eu de moito “dancing” pero con iste tema as miñas pernas teñen vida propia.

PD: Cada uno goza con lo que le gusta; cada cosa tiene distinto sabor

Estou baleiro. Non sentín. Nin sequera un miserable arrepío. Hoxe son coma o máis cualificado e sofisticado dos robots.

PD: As boas compañas sempre son ben recibidas.

Descubriuse unha nova especie dentro da humanidade: o Homo resacosus.

Caracterízase por presentar un estado de catatonía os día seguinte do que se coñece coma “noite de esmorga”. Tamén presenta un estancamento cerebral que consiste ´no mantemento das funcións vitais básicas similares a un estado vexetativo. O seu hábitat favorito é o sofá ou no seu defecto a cama. Soe vestir prendas cómodas tipo pixama ou chándal.

PD: Pasito a pasito se hace el caminito