Unha fiestra aberta…

Bloged in Unha historia do cotiá by pandeiradasideral martes outubro 31, 2006

Aaaa0002.jpg

Tentaba aumenta-los meus coñecementos. Pero era incapaz. Así que saín á fiestra a ver que se “cocía” polas rúas do meu barrio. O de sempre. Xente que sae do súper, repartidores, xubilados supervisando obras… De súpeto vexo que me abanean os brazos dende abaixo. Poño as gafas (”son para verte mejor” penso). É o meu tío. Dime que baixe e como non facía nada do outro mundo pois baixo. Comezamos a falar.

-No trabajas hoy?

-Ya salí. Es lo que tiene el horario nocturno. Oes… Me dijeron el otro día que juegas mucho al despiste.

-?? En que sentido. Y quién te lo dijo?

- Una conocida tuya. Que me dijo que te hacías mucho el despistado.

-Non sei. No me lo hago. Lo soy.

-Ya…claro… Ya se lo dije yo. Que dabas esa sensación pero es porque realmente lo eres. Y que eras muy buen rapaz. Que solo tenías el defecto de ser del Madrid…

- Pero que me estabas intentando vender? Jaja

-Y el baloncesto qué? Mejor no pregunto no? jaja

-Vamos mejorando. A ver si me vienes a ver un día que a ti te gusta… Vi ayer a tu hijo con su nuevo look melenudo.

-Vaya crápula. A ese le voy a andar yo en la chepa… Bueno toma. Unas cebollas que traigo de Ordelles. Me voy al gimnasio que si no después no me compensa. Dile a tu padre que cuando esté en casa me llame pa mirar lo de las flores de la abuela.

-Ok. Hala…que che medre…

Subo cara casa ca bolsa de cebolas xigantescas. E póñome a mirar outra vez pola fiestra… Sinto que é coma unha vía de escape para min. Igual é unha fiestra máxica que me desconecta de todo e me fai imaxinar e fantasear. Non sei… É especial.

Agasallo…

Bloged in Persoal by pandeiradasideral martes outubro 31, 2006

confezione_regalo.jpg

Tódolos días danche agasallos. Só hai que ser capaz de velos. Dende un sorriso adicado especialmente para ti ata tomar un café con algún amigo ou incluso o simple feito de que compartan algo contigo. Os agasallos non teñen que ir envoltos con papel por fóra. Dase a circunstancia de que moitas veces os mellores non son os máis caros. Ás veces son abstractos ou intanxibles. Aínda lembro o mellor que me fixeron. Non era nin o meu cumpreanos nin o meu santo. Téñense que dar moitas circunstancias para que se volte a repetir e, sen dúbida, non vai ser o mesmo, pero non me importaría que voltase a acontecer.

 PD: Feliz día de Samaín a tod@s (que Halloween nin que farrapos de gaitas…)

 

31 queries. 0.674 seconds.
Powered by Wordpress
theme by evil.bert