:: Pandeirada Sideral….. soamente a tolemia mantenme nos meus cabais ::

.

Ben feito. Graciñas

O peor que lle pode pasar a un é que a cabeza lle diga unha cousa e o corazón xunto co espírito outra. Creo que unha visión obxectiva era o que me facía falta e atopeina sen querer. Agora xa sei que facer. A liberdade acompáñame.

Boas noites

…que todos los desvelos de mi vida tejieron
esta enramada en donde tu mano vive y vuela
custodiando la noche del viajero dormido…

PD: Eu tamén creo que chegaremos a ser bos amigos…

Sei de sobra que é moi soberbio pensar que son un, pero é que ás veces o destino obrígame a pensar que o son… e máis por riba se mo din explícitamente

Dáme a sensación de que non sei o que estou facendo. Nin do que quero. Sempre me pareceu que a indiferencia era un dos grandes males da humanidade, pero ultimamente estame dando igual todo. Estou nunha fase de “pasotismo desorbitado”. A miña avoa relacionaríao co tempo metereolóxico; eu creo que non é esa a causa. É coma se estivese descolocado buscando o meu sitio. Non sei…será unha consecuencia de que non son capaz de asimilar tantas novas informacións de súpeto.

Hai un gran defecto que me acompaña alá onde vou. A impuntualidade. O meu é chegar tarde. Non teño remedio. Cando quedo con alguén chego tarde. Pra rematar a carreira chego tarde. Incluso pra dicir as cousas máis importantes chego tarde. Terei que facer un serio reaxuste e poñer en hora o meu reloxo. Non me gustaría que me voltase a pasar.

Descubrín un enigma, como quen non quere a cousa. Era unha resposta que non agardaba; eran máis previsibles outras. Foi un tren que perdín e que agora é imposible de coller… pero os soños, en ocasións, fanse realidade.

E os teus? Loitas por que se fagan realidade?

Este mundo está cheo de parellas perfectas que non saben que o son ata que chega alguén e as xunta

Xa que onte editaron novo disco…..

PD: Julito cumpre hoxe anos…e meu curmán Martín tamén…

E funme a dar unha volta polo pobo. Inmensa tranquilidade. Despois dunha semana agotadora na que nin tan sequera houbo tempo para pensar. Bueno…minto; algo sí que pensei. Moita xente que coñecín pero quédome sobre todo con unha. A señora que rexentaba ata esta semana o bar do albergue do Corgo en Muíños. Maruxa. 59 anos e toda unha vida chea de sabedoría. Tamén moito neno e por suposto Chema.

Só teño 21 anos pero teño visto unhas cantas caras. Incluíndo algunhas moi femosas. Eu, sentíndoo moito por algunhas persoas quédome ca dos nenos.