Rato de biblioteca…

Realmente é bastante aburrida a biblioteca se non teño compaña coñecida. O simple feito de que haxa alguén o meu carón faimo máis levadeiro. Así que como non había pouco que facer (teoricamente) adiqueime a observar (máis ben a espiar ou axexar) ás persoas que andaban pululando de aquí para acolá. Unha rapaza buscando un libro, unha parella estudando coas mans entrelazadas por baixo da mesa… E pensei: “se pecho os ollos, que acontecerá?” Escoitaba bater as portas da entrada, o sonido que facía o lapiceiro o suliñar do que tiña o máis cerca… “Vou concentrarme un chisco máis” E comecei a escoitar a miña respiración e despois os latexos do meu corazón. Sí. Está algo solitario pero feliz. Con ritmo. Polo momento non teño que “levalo de verbena” como dicía Fito. Grazas o vibrador do meu móbil volto á realidade. SMS. (Ben!! Por fin!!)
Ai!! Canto me custa estudar. Todo son obstáculos. Terei que concentrarme e facer de cada obstáculo un escalón.
Paz pa tos!!

