Estou mudo.Nin tan sequera teño verbas de agradecemento porque con calquera cousa que diga quedaría curto. Soamente podo dicir que xa sodes propietarios dunha parcela no meu corazón.
Alex, Bea, Fran, Isa, Karola, Marcos, Miguel, Mila, Millán, Saray, Txichón e Zara. Millóns de grazas.
Xa teño eu bastante problema para decidir entre dúas opcións, para que de súpeto se me veñan enriba 50000 cousas á vez (bueno 50 mil non pero unhas cantas sí). Para unhas cousas tan impulsivo e para outras tan reflexivo que a estatua do pensador tería que estar feita en homenaxe a min. Creo que xa o dixen algunha que outra vez. Un dos meus centos de defectos é a indecisión; que sempre necesite un empurrón. Sempre me matou o A ou B…
Cando vas cheirando dende fai uns cantos días que te vai caer un puteo monumental só queda mentalizarte para acaparar toda a paciencia (coma se fose un fraile franciscano) existente no mundo e aturar estoicamente o aluvión.
Cando tes moito tempo libre tes moito tempo para reflexionar, experimentar e actuar. Pensar sobre os erros que cometiches nas datas pasadas máis próximas para non volver a caer neles; pero ben é sabido que o home é o único animal que tropeza dúas veces na mesma pedra. No meu caso dúas e tres e catro… Tamén pensar que facer tan doado ás veces e tan sumamente complicado outras…
Tempo para experimentar con drogas que entran polo canal auditivo. Ben sexa música convencional (moi adictiva) ou I-Doser que o que podes conseguir é unha tremenda dor de cabeza ou o agardado colocón.
Agora só falta o actuar…
Shhhhh…. que non se entere de que adoro e que daría a vida por ela porque é algo que non se espera e lle daría un ataque ó corazón. Felices 33 Ra.
Indubidablemente, calquer cousa que engadas a unha comida para sorprender ós teus comensais estragará a comida irreversiblemente…
O outro día preguntáronme que era o que menos me gustaba e respostei que hai dous cousas que especialmente me fastidian neste mundo. A primeira é chegar a casa morto de sede, darlle á billa para beber e que me saia a quente. A segunda é que me mintan. Son cousas moi simples pero é que eu son así… simple
“Por favor Ándres, cuéntanos tu mayor borrachera… que tenemos entendido que es demasiado” Así foi como me recibiron dous colegas ademais de darme dous bicos (porque entre os meus amigos dámonos bicos que nos queremos moito).
O caso é que é unha historia para contar e xa que hoxe, aínda non sei o motivo, erguinme moi xocoso, pois é de mester contalo.
Verán de 2005. Agosto. Venres. Disto que me chama un amigo meu e me di: “Andresito (daquelas era Andresito e non Ándres) tomamos una de tranquis??” A miña resposta foi un sí… Digamos que entre as tonterías tomamos 5 copiñas de coñac pero cheas de LK e despois pois outros tantos chupitos dun brebaxe denominado “Gold Strike” e coñecido coma Licor de Ouro e algún que outro tequila tamén foi pola gorxa abaixo. O caso é que con semellante inxesta de alcohol aínda razoaba aceptablemente. Esa mesma noite, ademais de ver algunha compañeira de clase que quedou algo alucinada, vin a miña irmá, que esa mesma noite enterouse de que non era abstemio polo meu comportamento xa que eu non son dado ás mostras de cariño para con ela. Salvoume que ela non ía moito mellor ca min.
Pero o bonito da historia é o “e quando arrivo a casa”. Lémbrome de meter a chave a iso das 7 e pico e despois o seguinte que lembro foi espertar ás 10 no baño coa cabeza enriba do váter (ou case que metida). Debido a unha “mala postura” para durmir tiña as pernas totalmente durmidas, polo que non respostaban as miñas ordes así que tiven que ir á cama arrastrándome polo pasillo a modo de recluta americano a través do fango, coma esas pelis nas que sae a escea que pasan por baixo duns arames de espiño. Subía a cama como puiden e a durmir.
E estaredes pensando que durmiría ata as tantas… pois non! Queda máis. O espertador toca ás 11 para ir ó pobo. Érgome aínda perxudicado. Media hora na ducha que non serve pra nada. Chamo o meu avó para que leve el o coche “que a min esqueceume a ‘L’ do coche no pobo e non me arrisco a que me multen” (era o primeiro que se me veu a cabeciña) Así que despois monto no coche. E a sufrir. Miña avoa que vén da perruquería: “neniño que mala cara tes” monto atrás no coche e a miña sorpresa é que comparto asento cas empanadas que xunto co cheiro da laca que lle botaron á miña avoa no pelo é que é cuspidiño ó cheiro do licor de ouro fixeron que fosen os 11 quilómetros máis longos da miña vida. Cando chego dou unha volta pola finca para despexarme e a papar. Menú do día: fígado con patacas mmm que rico. O único que pensaba naquel intre era aquelo de: ‘Facíame Dios mil favores’…A sobremesa de volta na cidade… xa se imaxina….
PD: Víctor aquí a tes…
Estando en 2º de Bacharelato un profesor de “Lengua y literatura española” díxome: “Bueno… en vistas de que has estado en el hospital 15 días te conmuto el examen por hacerme un trabajo sobre poesía. Ya sé que no es tu fuerte, pero a ver que te puedes sacar de la chistera…”
Eu, como sempre, deixeino todo para o final pero bendita inspiración que o ver un sinal de prohibido o paso veume unha luz con algo que lera anteriormente non sei onde. Grazas o milagro de Internet foi cuestión de buscar e atopar. Así que titulei o traballo “Las prohibiciones son buenas” e nese traballo ía un fragmento dun poema de Cuervo Barrero que se chama “Queda prohibido”.
Queda prohibido llorar sin aprender,
levantarme un día sin saber qué hacer,
tener miedo a mis recuerdos,
sentirme sólo alguna vez.
Queda prohibido no sonreír a los problemas,
no luchar por lo que quiero,
abandonarlo todo por tener miedo,
no convertir en realidad mis sueños.
Queda prohibido no demostrarte mi amor,
hacer que pagues mis dudas y mi mal humor,
inventarme cosas que nunca ocurrieron,
recordarte sólo cuando no te tengo.
Queda prohibido dejar a mis amigos,
no intentar comprender lo que vivimos,
llamarles sólo cuando los necesito,
no ver que también nosotros somos distintos.
Queda prohibido no ser yo ante la gente,
fingir ante las personas que no me importan,
hacerme el gracioso con tal de que me recuerden,
olvidar a todos aquellos que me quieren.
Queda prohibido no hacer las cosas por mí mismo,
no creer en mi dios y hallar mi destino,
tener miedo a la vida y a sus castigos,
no vivir cada día como si fuera un último suspiro.
Queda prohibido echarte de menos sin alegrarme,
odiar los momentos que me hicieron quererte,
todo porque nuestros caminos han dejado de abrazarse,
olvidar nuestro pasado y pagarlo con nuestro presente.
Queda prohibido no intentar comprender a las personas,
pensar que sus vidas valen más que la mía,
no saber que cada uno tiene su camino y su dicha,
sentir que con su falta el mundo se termina.
Queda prohibido no crear mi historia,
dejar de dar las gracias a mi familia por mi vida,
no tener un momento para la gente que me necesita,
no comprender que lo que la vida nos da, también nos lo quita.
Un pequeno análise do poema e aí o vai… o meu único 10 en Lengua y Literatura Española.
32 queries. 0.308 seconds.
Powered by Wordpress
theme by evil.bert