:: Pandeirada Sideral….. soamente a tolemia mantenme nos meus cabais ::

Din que é unha das fases dunha borracheira…de tódolos xeitos aquí está a miña homenaxe a tan singular acontecemento

.

Resulta que descubrín que fai coma uns 25 anos meu pai era un auténtico Risto Mejide. (Premer aquí para ler cabeceira de artigo)

Hai días nos que pensas que era mellor non ter saído da cama e non sabes se rir ou chorar. Pero como din por aí: “a mal tiempo buena cara”. Pois é o que toca.

Sinxelamente unha obra mestra, tanto polo coche coma pola peza de música (Marcha Turca de Mozart)

E coma recibín este 2007?? Cunha “maniobra de Heimlich”. En plan heroe. E outro dos grandes clásicos onde os haxa: A ”Marcha Radetzky” (ver) a todo volumen.

Hoxe é dun deses días en plan reflexión en estado vexetativo. Hai que beber menos. Hai de deixar de facer o gilipollas. bla bla bla

Estou baleiro. Non sentín. Nin sequera un miserable arrepío. Hoxe son coma o máis cualificado e sofisticado dos robots.

PD: As boas compañas sempre son ben recibidas.

O vivido sempre nos axuda a cumplir o que se chama “lei de vida”. É a base do noso cambio. “Todos temos que cambiar”. Sempre para mellor e sen perder a esencia.

E aínda queda moito por vivir e por cambiar…. queda moito espazo que encher nese corcho.

Creo que é moito mellor tomar ás cousas na vida con humor. Ata do peor hai que sacar o humor dalgunha parte. Estou convencido de que chegarei a vello moito máis san.

Din que non se debe presumir. De feito non me gusta. Pero iso sería presumir de humildade… non? E coido que todavía non son ninguén o suficientemente grande como para facelo… Pero o que ía: eu presumo do meu humor e da miña retranca. Por qué? Porque tiven un gran mestre