Esta semana saíaseme unha bágoa. E o peor de todo é que tiña solución se non fose pola miña pasividade…

 Vaia putada… quen lle pon o cascabel ao gato?

…ou tres

O certo é que mentres chegaba e non chegaba fun facendo memoria das que lembraba e aquí unhas mostras.

E hai moitas máis, pero tampouco era plan de poñelas todas.

Non é que eu teña un don para a escritura; nin moito menos. Quizá o que escriba niste blog as veces non teña nin sentido, pero o caso é que na maioría das veces sirve como válvula de escape. Xa que eu son moi parco en palabras e me custa moito abrirme aos demais pois isto contribúe a contrarrestar.

Agora mesmo cheguei a casa. Fun tomar algo por aí cuns colegas, pero atopeime tan fóra de sitio que optei por voltar. E fíxeno nun coche de policía (Que sensación!). O caso é que se me deu por facer un repaso do blog ( o cal tiña medio esquecido nestes últimos tempos, por falta de tempo principalmente) e descubrín que cumpría un ano. O certo é que despois desta lectura decátaste de que estás a facer un repaso da túa vida; dende o baloncesto, ata os estudos pasando por amores e desamores camuflados nos escritos ou tamén as reflexións máis disparatadas que poidan xurdir dos soños. Se paras a pensar un chisco, descubres que a vida dá moitas voltas e realmente é o que lle dá aliciente á mesma.

Aínda queda algunha que outra cousa que contar, pero como dicían na película… “todo o seu debido tempo”. Un saúdo a aqueles que perdan o seu valioso tempo lendo isto.